Ik heb steeds in de vaste overtuiging verkeerd dat een auto kopen helemaal niet zo moeilijk is. Zolang je maar weet welke auto je wilt en zolang je bereid bent afstand te doen van een hoop geld mag er geen probleem zijn, toch? Als je ietewat overenthousiast over een auto staat te kwijlen zegt elk zichzelf respecterend autodealer toch meteen ‘hier kind, pakt ‘em maar mee, merci dankuwel en geld in the pocket!’

Niet dus.
Toen ik vorige week na de jaarlijkse controle vernam dat er toch wel vrij veel kosten zijn aan mijn voiture besloot ik dat het tijd werd voor een andere auto. Met een rode autokeuringskaart op zak durf ik zelfs zeggen hoog tijd. Twee weken tijd om een nieuwe auto te vinden, te kopen en er mee rond te rijden.  Mijn besluitloze zelf kwam geheel tegen mijn gewoonte in bijzonder snel tot de beslissing dat het een Seat Leon zou worden. Nog meer tegen mijn gewoonte vond ik ook meteen twee nieuwe tweedehandsjes met maar enkele kilometers op de teller. Bingo.

En toen begon het.

Het lief bleek de autohandelaar van wagen 1 te kennen en deed meteen enthousiast een belletje. Zondag konden we langsgaan, en de autohandelaar zou zaterdag nog even bellen om te bevestigen. U voelt het ongetwijfeld al komen: zaterdag en zondag passeerden zonder telefoontje. Op maandag volgde dan uiteindelijk toch het langverwachte telefoontje: de wagen was nog van godweetwaar onderweg en zou die avond aankomen, in het slechtste geval op dinsdagochtend…
Dinsdagochtend ging voorbij en dinsdagnamiddag ook, en nog steeds geen nieuws. Een ongeduldig belletje van het lief later bleek de auto nog steeds onderweg te zijn en dat hij nu écht wel woensdag of donderdag aan zou komen. Te laat naar mijn mening, dus op naar auto nr 2.

Auto nr. 2 staat als toonzaalmodel bij een Seat Dealer hier vlak in de buurt. Iets duurder dan wagen nr. 1, maar om hem meteen in handen te hebben had ik dat er nog wel voor over.
Vol goede moed stapte ik de toonzaal binnen, huppelde ik bijna naar de verkoper en sprak ik de magische woorden ‘ik kom voor nen otto’ (of iets in die aard). Na wat rondgedraai, gekijk, ge-oeh en ge-aah was het tijd om to the point te komen. Ik werd meegeleid naar het bureautje waar zich volgend gesprek plaatsvond

Ik: en dus, de prijs?
Verkoper: xx,xxx euro
Ik: uhu. Slik.  En wanneer kan ik hem dan hebben?
Verkoper: Euh, ja, wel… vermits ik er nu zelf mee rondrijd en ik mijn eigen auto verkocht heb en het opendeurdagen zijn en onze baas in verlof is en er weinig mechaniciens aanwezig zijn zou ik durven zeggen … twee weken.
Ik: Oei, da’s wel lang hé. Ik moet ‘m eigenlijk volgende week al hebben vermits ik op mijn werk moet raken.
Verkoper: Wacht efkes hé, ik ga effe navraag doen.
Ik: yup doe maar gerust

*5 min later*

Verkoper: Wel euh… vermits ik er nu zelf mee rondrijd en ik mijn eigen auto verkocht heb en het opendeurdagen zijn en onze baas in verlof is en er weinig mechaniciens aanwezig zijn en er ook geen vervangwagens zijn en ik net overlegd heb met zowat elke persoon hier aanwezig inclusief de secretaresse zal ik moeten zeggen… vier weken.
Ik: Jama , euhm… da gaat dus ni hé!
Verkoper: Wel ja , euhm,  vermits de auto volledig perfect moet zijn als we hem afleveren en het nu ongelooflijk druk is en onze baas en onze mechaniciens op verlof zijn en ik eigenlijk ook geen auto meer heb en het nog opendeurdagen zijn is dat nu zo ja. Wacht efkes.

*5 min later*

Verkoper: Ik kan er drie weken van maken. En u misschien met een vervangwagen laten rijden voor die ene week, maar dat moet ik nog is navragen, want ik weet niet of dat kan.
Ik: Mja, we zien wel, ik bel u morgen nog wel.

Ben ik nu zo mis als ik denk dat je, wanneer je als verkoper een auto kan verkopen, je dat gewoon doet ? Dat je daarna pas ziet met welke vervangwagen je als verkoper zelf een week lang gaat rijden? Kwestie van toch je eigen, ongetwijfeld vette, commissie op te strijken?

Een mens zou zich beginnen afvragen of hij nu echt moet beginnen smeken om een auto te mogen kopen. Eén week te gaan nog om een auto in mijn bezit zien te krijgen. Tick Tock.