Misschien herinnert u zich deze post nog wel. Indien niet, dan fris ik graag nog even uw geheugen op.  Een dikke twee weken geleden besloot ik dat het tijd was om eindelijk eens van mijn luie kont af te komen en te beginnen met lopen. Een zeer moedig plan voor iemand als ik die lopen Haat!!!. U leest het goed, haat met een grote H en drie uitroeptekens. Ik trok mijn spuuglelijke fluo vestje aan over mijn fancy loopoutfit en ging de baan op. Ik liep welgeteld 1 volle minuut, om vervolgens vijf minuten te lopen hijgen. Geen conditie hebben is hier een zware understatement.

Vandaag zijn we een dikke twee weken verder, en wonder boven wonder : ik loop nog steeds. Wie mij een beetje kent begrijpt meteen wat voor een overwinning dat al wel niet is. Ik begin steeds vol enthousiasme aan nieuwe dingen, maar bij het volhouden gedeelte durft het al eens mis te gaan.
Maar dus, ik loop nog! Meer zelfs, vandaag liep ik een volledige 8.5 minuten aan een stuk door, zonder achteraf dood te vallen. Had u me dit twee weken geleden verteld, ik had u gegarandeerd gek verklaard en er serieus over gedacht u te laten interneren.

8.5 Minuten dus, en het gaat vlotjes. En wat misschien nog choquerender is… ik doe het graag. Ik kijk de laatste dagen zelfs al uit naar mijn dagelijkse loopje (of bijna dagelijks, ik loop zo’n 4-tal dagen per week).  Op naar de 10 volledige minuten dus… en die staan op de planning voor donderdag ongeveer!