Soms denk ik dat ik al 5 jaar iets heb met Dr. Jeckyll en Mr. Hyde. ‘Mijne vent’ heeft volgens mij last van een gespleten persoonlijkheid. Langs de ene kant hebben we Mr. Hyde, die niet al te vaak naar boven komt.

Mr. Hyde typeert zich door:
- Koppigheid. Dagenlang de telefoon niet opnemen als hij in zijn gat gebeten is. Mr. Hyde kan soms een echt wijf zijn.
- Tammigheid. Vanuit zijn luie zetel commandeert Mr. Hyde iedereen rond. Dat kan gaan van rechtstreekse orders (Moeder, geef mij ne keer koffie!) tot slinkse maneuvers (Schaaa-aaat, kunt gij ne keer de cola voor mij nemen want anders moet ik de hond nog van mijn schoot nemen en de stoel nog verschuiven en… )
- Ongevoeligheid. Spreekt voor zich denk ik. Wij, wijven, hebben er altijd een reden voor als we blijten. Altijd. Zoiets in twijfel trekken is grove mannelijke ongevoeligheid. Punt.
- Overdreven haantjesgedrag. Voeg Mr. Hyde bij een grote groep van zijn vriendjes en er blijft bijna niets meer over van de gevoeligheid van Dr. Jeckyll. Ik verwacht ooit het moment dat ze collectief in ontbloot bovenlijf beginnen rond te rennen, onderwijl ‘me Tarzan, you Jane’ roepend. Gepaard met het nodige borstgeklop natuurlijk.
- Competitiedrang. Gaat meestal gepaard met bovenstaand haantjesgedrag. Mr. Hyde moet de beste zijn. Overal en in alles. En durf dat maar eens in twijfel trekken.

Gelukkig is er langs de andere kant ook nog Dr. Jeckyll, dé reden waarom ik het al vijf jaar met hem volhoud.

Dr. Jeckyll:
- Verandert de spelregels een beetje als ik keihard aant verliezen ben met een gezelschapsspel, zodat ik iets minder keihard verlies.
- Heeft ondertussen door waneer er iets is en vraagt dan ook wat er aan de hand is. Dr. Jeckyll weet ook dat hij even moet blijven aandringen wanneer ik ‘er is niks’ zeg.
- Merkt op wanneer ik naar de kapper geweest ben. Elke keer. Echt.
- Belt om te vragen of hij nog binnen mag als hij een half uur later thuiskomt dan verwacht.

Ik zou nog wel even kunnen doorgaan met de fijne dingen die Dr. Jeckyll wel niet doet, maar de mierzoete ‘oh wat zie ik hem toch graahaaag’ kotsfactor van deze blogpost is al hoog genoeg. Laat ons dus gewoon zeggen dat ik het wel apprecieer dat mijne vent zowel een Dr. Jeckyll als een Mr. Hyde kantje in zich heeft. Dat houdt het allemaal een beetje spannend .