Zo, het is weer 14 februari. Vroeger vond ik het een ramp om geen date te hebben met Valentijn. Of geen cadeautjes te krijgen. Stel u voor! Na enkele eenzame dateloze (en bijgevolg doodongelukkige) jaren besloten ik en mijn toenmalige beste vriendin Liesbeth elkaar dan maar Valentijnscadeautjes te geven, om de pijn een beetje te verzachten. Zelfs als één van ons beiden toevallig een lief had op 14 februari kochten we nog iets voor elkaar. Jaja, wij zagen elkaar graag.

Nu, ettelijke jaren later, waarvan al vijf met dezelfde vent aan mijn  zijde,  staat of valt mijn wereld niet langer met Valentijn. Ik ga hier niet beginnen zeggen dat ik Valentijn een commercieel opgeklopt gedoe vind, want eerlijkgezegd vind ik het geweldig plezant om een pakje te krijgen van mijn lief op 14 februari. Maar moest dat niet het geval zijn dit jaar, spijtig, maar niet het einde van de wereld. Wat ik eigenlijk veel spijtiger vind is dat ik bovengenoemde vroegere beste vriendin al in geen jaren meer gezien heb. Ik hoop dat zij een fijne Valentijn heeft dit jaar … met veel pakjes enzo…