Daarstraks stopten het lief en ik even aan de nachtwinkel voor enkele flessen drank. Cola en Sprite Zero that is, voor de sick minds die dachten dat wij enkele flessen wisky en vodka gingen inslagen. We are not that kind of people, … seriously.

De nachtwinkel in het nederige boerengat waar ik woon wordt uitgebaat door een pakistaan. Type Apu van The Simpsons, maar norser. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik na het afrekenen een grote glimlach en ‘Thank you, come again’ te horen kreeg. Helemaal in de wolken stapte ik de auto van het vriendje in en vertelde ik in geuren en kleuren hoe ik een 24-hour shop pakistaan eindelijk eens met een grote glimlach ‘Thank you, come again’ horen zeggen had.

En toen keek ik naar beneden en zag ik waaraan ik de vriendelijke glimlach te danken had. Thank you, I will come again, maar de volgende keer met het cruciale knoopje van mijn blouse dicht.

Bekijk even goed bovenstaande foto alvorens verder te lezen. Verder hoeft u alleen nog te weten dat ik me daarstraks aan de kassa van de Makro vond, bij een jobstudentje van een jaar of 16-17.

Kassierster: Euh, mevrouw…
Ik: Ja?
Kassierster: Is dat een komkommer ofzo?

U kunt zich niet voorstellen hoeveel zin ik had om op dat moment te roepen: Nee, da’s een chippolattaworst! Maar in plaats daarvan antwoordde ik gewoon:

Ik: Ja, dat is inderdaad een komkommer.

De jeugd van tegenwoordig, niet eens meer een doodnormale komkommer herkennen… waar gaat dat toch naartoe?!

Gisteren, na een lange en vermoeiende dag kwamen de mama en ik tot een verassende conclusie. Of beter gezegd: de mama kwam tot de conclusie en ik claim ze hier even als mijn eigen geniaal idee. Zo gaat dat hier namelijk:  zij bedenkt, ik ga met de eer lopen. Een ideale combinatie als u ‘t mij vraagt.

In een tijd waar twixen, snickers, blikjes cola, magnumflessen champagne, maandverband met bloemengeur, hypoallergene douchegel en zelfs broodjes kroket als het ware uit de muur vliegen is er één ding dat niet bestaat. Eén ding waar nooit iemand aan gedacht heeft. Eén ding dat volgens mij hét gat in de markt is. Ik voel dat u ongetwijfeld vol spanning zit te wachten op wat dat geniale idee van ons dan wel was, maar ik rek het hier opzettelijk nog enkele woorden langer zodat u ten volle de genialiteit van ons idee weet te appreciëren. ‘t Is maar dat u op voorhand weet wat er van u verwacht wordt.

Maar, wat is dat geniale idee van ons nu wel? Een koffiekoekenautomaat! Want zeg nu zelf, hoe zalig moet het wel niet zijn om op eender welk uur van de dag gewoon naar de dichtstbijzijnde automaat te lopen en daar pakweg een rozijnenkoek of een chocoladebroodje uit te kunnen halen? Geweldig toch?

Bij deze wil ik dan ook een oproep lanceren naar alle bakkers en bakkersautomatenproducenten toe: moest u zich plotseling geroepen voelen om een automaat vol koffiekoeken te steken… doen! Moest u toevallig ook nog eens in de buurt van Putte wonen: geef mij een seintje, u hebt alvast een trouwe klant!

Bij deze wil ik trouwens ook nog even het geniale idee van de koffiekoekenautomaat als het mijne claimen, zodat ik er binnen afzienbare tijd ongetwijfeld schandalig rijk mee kan worden.

Onlangs kreeg ik een twitter friend request van brokebride2be .  Nieuwsgierig als ik ben ging ik toch een keertje kijken of het echt was wat ik dacht dat het was. En inderdaad… een meisje dat gaat trouwen vraagt op deze site aan haar bezoekers een donatie om haar huwelijk te kunnen betalen.
Goed gevonden, ware het niet dat Karyn het ettelijke jaren geleden al deed. Mét succes én bijhorende grappige blogposts.  Hoe dan ook, het werkt blijkbaar. Brokebride2be kreeg al verschillende donaties op haar account gestort en zal ongetwijfeld binnenkort enkele stappen dichter bij haar droomhuwelijk zijn.

Omdat ik niet meteen huwelijksplannen heb stel ik u, lieve lezer, iets anders voor. U stuurt mij een beetje geld via onderstaande paypal button, en ik , ik ga daar schoenen van kopen? Sounds like a wonderful plan, niet?

Blijkbaar kan je mijn blogje terugvinden als je in de skynet zoekmachine de zoekterm ‘zotte mensen’ intikt.

Uhu.

Dat BGGD 11 bijzonder fijn was hebt u ongetwijfeld al elders gelezen. Wat u nergens anders gelezen hebt is hoe fucking moeilijk het is om uit Metropolis Antwerpen buiten te raken.
“Langs de deur” leek ons een goede manier, en dus probeerden Lies en ik twee van de euh, 10, glazen deuren vooraan in het Metropolis gebouw. Toen die bleken op slot te zijn besloten we ons niet langer belachelijk te maken en de grote pijl met Exit te volgen.

In Antwerpen begrijpen ze blijkbaar iets anders onder “exit” dan in de rest van de wereld.

In plaats van in de frisse buitenlucht terecht te komen liepen we rechtstreeks de ondergrondse parking in. De ondergrondse parking zonder uitgang. Na enkele minuten doelloos ronddwalen vonden we uiteindelijk een uitgang waarlangs we ergens tussen de containers achteraan het gebouw terechtkwamen. We begonnen aan onze weg naar de voorkant en kwamen 5 minuten later voorbij de grote deur waarachter de BGGD had plaatsgevonden. De grote deur waarlangs we niet waren buitengegaan “omdat we dan niet wisten waar we terecht zouden komen“.  U mag nu met ons lachen ja.

Teneinde de verstoffing van enkele belegen nederlandse woorden te voorkomen heb ik zonet een woord geadopteerd. Daar mijn eerste voorkeur “desalniettemin” al geadopteerd was koos ik voor “Gniffelen”.

Gniffelen is niet alleen een geweldig cool woord, ik gebruik het nog regelmatig én het is een woord dat wonderwel bij mij past. Gniffelen it is dus!

Adopteer uw eigen woord hierzo: belegenwoorden.nl

Aahh, het was weer gossip smullen vandaag in de Vlaamse kranten. Madame (of beter: ex-madame) Crombé heeft een boek uit. Geweldig toch. Lees er meer over hier en hier. Zoveel drama, ‘t lijkt wel een soap! En dat boek, dat moét ik hebben . Ha!

Zo mogelijk de beste uitvinding ooit! Een dekentje! Met mouwen! Me wants!

Ik kan er niet aan doen, maar ‘k heb met onderstaand filmpje ettelijke minuten strijg gelegen van het lachen…

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=ewdbilSWjaM]

Eén dezer dagen volgt er nog wel eens een echte post, maar momenteel heb ik het gewoon een beetje druk …