Een tijdje geleden liet ik , mijn klunzige zelf zijnde, mijn fototoestel vallen. Geen probleem, ware het niet dat er nu een geweldige bluts in het toestel zit en alle foto’s er een beetje korrelig uitzien sindsdien (zie ook het voorbeeld van de living in ons nieuwe huis hieronder).

Nu wil het toeval dat ik binnen anderhalve maand mijn verjaardag vier. Aangezien ik nooit inspiratie heb voor het vragen van een geweldig cadeau komt een kapot fototoestel eigenlijk geweldig goed uit. Probleem 1 van de baan dus, maar meteen dient zich een volgende probleem aan… Welk fototoestel?

Optie 1, NIKON Coolpix S220:

Dit handige kleine ding, makkelijk op te bergen, ongeveer dezelfde als degene die ik nu heb, alleen in het roze (omg! the excitement is almost killing me). Neemt bijzonder goede foto’s maar is (zoals ik nu uit ervaring weet) niet blutsbestendig.
Voordelen: klein, makkelijk op te bergen, relatief goedkoop (+/- € 130), roze.
Nadelen: het is geen spiegelreflex, dus vrij beperkte mogelijkheden en neemt naar mijn mening minder mooie fotos.

Optie 2, NIKON D3000:

Deze geweldige spiegelreflex. Normaalgezien zou ik niet twijfelen en gewoon voor dit exemplaar gaan, ware het niet dat mijn papa ongeveer dezelfde heeft. Enkele jaren geleden, toen ik nog een ijverige studente was, kochten mijn ouders deze zodat ik hem voor mijn studies kon gebruiken. Omdat mijn papa ook een ijverige vrijetijdsfotograaf is was dit geen zotte aankoop, want we konden hem immers met z’n tweeën gebruiken. Enkele weken geleden ben ik echter verhuisd, en het fototoestel is bij de mama en de papa gebleven, waar het volgens mij thuishoort. Nu kan ik echter op elk moment mijn hebberige handjes rond het toestel slaan als ik het wil lenen, maar toch blijft het ergens wel kriebelen om er zelf eentje te hebben.
Voordelen: spiegelreflex, ik weet hoe hij werkt en dat hij prachtige foto’s neemt, goede kwaliteit, ik kan extra lenzen steeds lenen van de papa.
Nadelen: de prijs (+/- € 430, op te lossen door een deel van het geld voor m’n verjaardag te vragen en de rest zelf bij te leggen), ik kan hem niet overal ‘in mijn sjakos’ meenemen.

Zodus, wat zouden jullie doen? Welk fototoestel zouden jullie vragen? Help!

Als u wil weten wat ik dit jaar níet deed, kijk dan even naar de  eerste 6 punten van mijn goede voornemens voor het voorbije jaar.
Wil  u weten wat ik dan wél deed? Voornamelijk geld uitgeven en niet bloggen eigenlijk.

Waar de centjes in 2009 naar verdwenen:

- Eerst was er de moeizame zoektocht naar een Iphone.
- Toen volgde de nog moeizamere zoektocht naar een auto. (die ik uiteindelijk gevonden heb, met dank aan de vriendelijke mensen van de Seat garage in Mechelen, die wél graag auto’s verkopen).

- En uiteindelijk volgde de eigenlijk  niet zo moeizame zoektocht naar een huis.

Verder…
- Frituurde ik mijn haar door van lichtblond naar donkerbruin en terug te gaan.
-Gingen we op zoek naar onze valiezen.
- Besloot vriendin Lies te trouwen en mocht ik mee gaan wedding dress shoppen.
- Begon ik met een nieuw project.
- Had ik niet veel tijd meer over voor andere dingen dan reizen en werken.

Ik ben niet extreem creatief als het op kleren pimpen aankomt, maar toen ik per ongeluk mijn lievelingsjeans kapot maakte vond ik toch dat er dringend iets moest gebeuren.  En daarom deed ik het volgende.

Stap 1. Men neme de kapotte jeans, we brengen hem naar de moemoe en laten haar de eerste hulp toedienen. Hier in de vorm van een lapje over de winkelhaak.

Stap 2: Surf naar ebay en zoek  daar eindeloos naar opstrijkfiguurtjes.
Stap 3: Wacht enkele weken tot de figuurtjes hun weg vanuit Korea naar de brievenbus gevonden hebben.
Stap 4: Neem de jeans, de figuurtjes en een strijkijzer ter hand en strijken maar.
Stap 5: I present you: Kitteh Jeans!

Ik herinner mij nog heel goed één van m’n eerste lessen webdesign op de hogeschool. ‘Comic Sans is een vies vuil lettertypke’ werd er mij daar verteld, en ook nog iets in de aard van ‘en zie dat ik ‘t jullie nooit meer zie gebruiken of ge bent gegarandeerd gebuisd’.  Nu kom, misschien werd het toen niet zo cru verwoord, maar de onderliggende boodschap was toch dezelfde.
‘Ah ja, inderdaad’ dacht ik toen, en ik ging verder met mijn leven zonder Comic Sans nog een blik waardig te gunnen. Toen ik daarnet op twitter een tweet las over Comic Sans dacht ik dan ook meteen ‘Hierzie, nog iemand die over die vieze vuile Comic Sans geleerd heeft’.

Even later echter, tijdens mijn autorit naar huis, bedacht ik dat ik eigenlijk absoluut geen concrete reden heb om zo’n hekel te hebben aan Comic Sans. Inderdaad, enkele jaren geleden heeft er mij iemand verteld dat Comic Sans het vies ouw peke is van de lettertypes en ik heb dat zomaar aangenomen toen. Maar waarom? Wie heeft er ooit de regel bedacht dat alle webdesigners een collectieve hekel moeten hebben aan Comic Sans? Wat heeft Comic Sans ooit iemand misdaan? Comic Sans heeft ook zijn charmes! Comic Sans is gezellig en rond en verdient het helemaal niet om het kneusje te zijn van de lettertypes. Er zijn véél lelijkere lettertypes, die lang niet zo hard geviseerd worden… denk maar aan een Papyrus of een Matisse. En heeft er iemand mij ooit gezegd dat ik die moet haten? I think not!

Bij deze roep ik op tot minder discrimanatie en meer appreciatie ten opzichte van de Comic Sans. Want zelfs al is het een overgebruikt lettertype en een beetje een vies oud peke, dan nog heeft het zulke behandeling niet verdiend!

Ik weet niet hoe het komt dat ik bepaalde dingen zo creepy vind, maar toch… Elke keer ik mijn statistieken nakijk en zie dat mensen mijn volledige naam gegoogled hebben en hier terecht komen moet ik toch even slikken. Zo kwam er vandaag iemand langs die niet alleen mijn naam, maar ook mijn domeinnaam in google intikte. Lichtelijk bizar, want als je dan toch al weet wat mijn naam is, en waar ik blog… waarom dan nog langs een omweg tot hier komen?

In elk geval, wat ik eigenlijk wil zeggen: moest u hier (niet zo) toevallig gekomen zijn door mijn naam in google in te geven, laat dan eens een commentje achter, ik ben benieuwd wie u bent. En daarbij, als u zo nieuwsgierig mag zijn naar wat ik allemaal te zeggen heb, dan mag ik dat ook .

Zoals jullie misschien al opmerkten verschijnt er hier de laatste tijd regelmatig een gesponsord postje. Ik weet dat sommigen onder jullie dat ongetwijfeld verschrikkelijk irritant vinden, dus hiervoor mijn excuses, sla gerust die posts over dus, ze zijn steeds ingedeeld in de categorie ‘Buzz’.

Waarom gesponsorde posts hoor ik jullie al vragen? Heel simpel… af en toe verdien ik graag makkelijk een centje bij zonder daarvoor vanachter mijn pc te moeten komen. Omdat er grote kosten zitten aan te komen, komen die extra centjes ook heel goed van pas. Dus heb wat geduld met me, binnenkort -misschien zelfs al later vandaag- komen er ongetwijfeld meer updates aan die weer wat inhoud hebben.

Voor iedereen het ergste denkt. Neen, ik ben niet omgekomen tijdens het soldenshoppen vorige week. Ik heb het zelfs vrij goed overleefd en de nodige leuke dingen op de kop getikt. Binnenkort maak ik wel een keer een fototje van de nieuwe aanwinsten (als ik het niet vergeet, *kuch*).

De laatste weken zijn er trouwens heel wat fijne dingen gebeurd, waar ik nu nog even niet op in ga gaan. Later horen jullie er ongetwijfeld nog zoveel van dat het ieders strot uitkomt, dus niet getreurd . De fijne dingen zorgen er spijtiggenoeg wel voor dat ik amper nog tijd over heb om hier langs te komen en een deftige blog neer te pennen. Moest ik meer tijd gehad hebben dan hadden jullie volgende, ongetwijfeld spannende, hoofdstukken in mijn leven niet hoeven missen:

- Luipaard zoekt een auto
- Luipaard vindt een auto
- Luipaard en haar auto & de stakende boeren
- Luipaard en haar auto & agressief rijgedrag
- Luipaard is teleurgesteld in Adhese
- Luipaard kan er niet tegen dat mensen niet op haar mails antwoorden
- Luipaard kan niet slapen wegens té enthousiast
- Luipaard en de overvolle agenda
- Luipaard en het overschrijvingsformulier
& tot slot
- Luipaard en de wallen onder haar ogen

Ongetwijfeld een gemis voor de mensheid om zulke literaire hoogstandjes te moeten missen, waarvoor mijn oprechte excuses .

1. Een voorverpakt slaatje is in veel gevallen even vettig als een big mac.
2. Sorbet zou vettiger zijn dan gewoon roomijs.

Say what?

Van de fijne mensen van Belga mag ik op chickflick.be maar liefst 5 duotickets voor hun nieuwste film “Ghosts of Girlfriends past” weggeven! Wil jij ook kans maken op een gratis uitje naar de bioscoop? Klik dan snel even verder en waag je kans! Veel succes!!

KLIK KLIK

Hebt u zich ooit al afgevraagd hoe u reageert wanneer u zo hard schrikt dat u bijna ter plekke de pijp aan Maarten geeft? Ik ook niet, maar sinds gisteren weet ik het wel.

Ik stond gisterenavond in mijn kamer nietsvermoedend mijn haar te drogen, onderwijl nog een beetje rommel opruimend. Multitasken, weet u wel. In elk geval, ik stond daar dus, hoofd naar beneden, gat in de lucht met het hels lawaai van mijn haardroger rond mijn oren toen ik plots twee benen naast mij zag staan.

Ik weet niet waarom ik zo hard schrok, er hing wel degelijk nog de rest van een lichaam aan die twee benen vast en het bleek uiteindelijk ook maar mijn moeder te zijn, maar ik sprong prompt een halve meter in de lucht, slaakte een belachelijk gilletje en bleef toen verstijfd van de schrik staan. Een halve minuut later sprongen er plots tranen in mijn ogen, waarna ik nog een half uur platgelegen heb met de slappe lach….

Verschieten, het doet rare dingen met een mens. En u, wat doet u wanneer u schrikt?