Als ik een mail stuur met daarin:

“Om de letters van ‘BEDRIJF X’ in het blauw te kunnen zetten heb ik het oorspronkelijke lettertype hiervan nodig. Zou iemand me dit kunnen doorsturen ?”

En daarna nog eentje met daarin:

“Ik heb echt het lettertype zelf nodig.”

Wat denkt u dan dat ik nodig heb? Want na een mailtje met daarin een afbeelding en een flash filmpje , en nog eentje met de mededeling

“Weet niet wat je bedoelt, wat heb je precies nodig?”

weet ik het zelf ook allemaal zo goed niet meer.

Het is hier stil geweest de laatste dagen. Wreed stil zelfs. Over het hoe en waarom van de grote windstilte van de laatste dagen vertel ik u nu graag meer.
Ik ben bezig geweest. Met vanalles zelfs. Terrasjes doen, Gezelschapsspelletjes spelen, afspraken maken  met vriendinnen om af te spreken, Ignace Crombé uitlachen en meer van dat goeds. Maar dé hoofdreden van De Grote Afwezigheid is dat ik mij aan het verdiepen was in de animatiewereld. Dankzij collega Wendy kan ik vanaf vandaag aan de slag als animatieblogster bij Animatieblog. Dat maakt mij en collega Wendy dus twee keer collega’s! Ha! Dus, lieve lezers, rep allen uw welgevormd achterste naar daar en ontdek wat voor fijns er allemaal zit aan te komen op animatiegebied. En moest dat nog geen reden genoeg zijn om verder te klikken, dan is er nog dit: u kan mijn volledige naam ontdekken! En een gephotoshopte foto van luipaard zien! En mij dus geweldig hard beginnen stalken! Fijn toch, niet?

De boeren en vrachtwagenchauffeurs gaan staken. Massale wegblokkades , gigantische verkeersopstoppingen en meer van dat moois werden gisteren in elke krant en in elk nieuwsbericht voorspeld. Blijf weg uit het Brusselse! Neem het openbaar vervoer! schreeuwden alle krantenkoppen.
Koppig als ik ben nam ik vanochtend op mijn gewoonlijke uur (6.50) de auto naar het Zaventemse. Met een bang hart en een boekje voor onderweg (je weet nooit waar en wanneer ze de weg volledig zouden dichtgooien) vertrok ik. Ik ben nog nooit zo vroeg op mijn werk geweest. Chaos my ass.

De coca cola light man is langsgeweest!

en het was eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller…

… de coca cola light man?  U weet wel, die strakke kerel van de TV-spotjes die steeds schaarsgekleed uit de lift stapte. Gewapend met een pak cola light maakte hij jaren geleden zwaar indruk op half vrouwelijk Vlaanderen.
We hebben hem nu nodig! De coca cola automaat hier op het werk zit al enkele dagen volledig zonder cola light. Een ramp! Een catastrofe! 4/5 Van de vrouwelijke populatie op de job begint al zware ontwenningsverschijnselen te tonen. Zelf denk ik er meer en meer over een clandestien coca-cola-light handeltje te op te zetten vanuit mijn bureauschuif. Maar de Coca Cola Light Man mag nog steeds een keertje langskomen… als hij tenminste nog zo strak is als vroeger.

Beste mannelijke bezoeker van het vrouwentoilet,

Ik versta dat de nood soms hoog is.
Ik versta ook dat wanneer die nood geweldig hoog is, u zich toegang verschaft tot het vrouwentoilet. Zelfs wanneer het mannentoilet maar 2 luttele stappen verderop is.
Ik versta dan ook dat u, in tijden van hoge nood, nog even de tijd neemt om de toiletbril omhoog te zetten. U weet wel, omdat dat gewoon euh, gemakkelijker is?

Maar mag ik u dan ook vragen na uw bezoek diezelfde toiletbril terug naar beneden te doen. Al was het maar uit pure beleefdheid. Of om te vermijden dat één of andere nietsvermoedende toiletbezoekster plots dieper in de pot zakt dan verwacht. (*).

Met vriendelijke groeten,
De toiletbezoekster die na u kwam.
(*)Niet dat het mij overkomen is ofzo. But you know, it could have…

Eén van de mannelijke (tijdelijke) collega’s is met een irritant vrouwelijk exemplaar getrouwd. Niet dat ik haar ooit al gezien heb, maar ik wéét het gewoon. Waarom?
Wel, omdat je in mijn ogen als irritant geklasseerd wordt als je elke dag geen twee, geen drie, maar minstens twintig keer belt. Liefst belt het vrouwelijk exemplaar wanneer ze weet dat  haar man koffie of lunchpauze heeft. En dan meteen 5, 6 of 7 keer na elkaar. Kwestie dat hij toch zoveel mogelijk gemiste oproepen op zijn GSM heeft staan.
Helemaal grappig wordt het dan wanneer desbetreffend manspersoon terug aan zijn bureau komt, een blik op zijn GSM werpt, zucht, en zonder terug te bellen weer aan het werk gaat.  ‘t Zijn toeren.

Ik wil een dag van 48 uur, dan heb ik misschien af en toe nog een beetje tijd voor mezelf. Momenteel goochel ik zowat drie jobs in het rond. Een fulltime dagjob van 35u per week (in werkelijkheid eerder 38 uur). Een weekendjob, die al eens naar weekavonden durft uit te lopen, en waar ik momenteel toch wel minimum 16 uur per week mee bezig ben. En heel recent nam ik nog een freelance jobke aan waaraan ik één keer per week toch wel één uur à twee uur besteed. Daarbovenop probeer ik het project ‘Chickflick‘ nog op poten te krijgen en ben ik druk bezig mijn rijstijl eindelijk te perfectioneren, want dat praktisch examen komt wel erg dicht in de buurt. En fitnessen. Minstens één keer per week sleur ik mijn al zo uitgeputte lijf richtig fitness, om daar nog een dik uur te zweten.
Ik ben dus moe, heel moe zelfs, maar rust of me-time zit er nog niet meteen in . Vandaag word ik weer verwacht op de bank, ga ik proberen nog wat rij-oefening op te doen, moet ik de freelance-job afwerken en eigenlijk was ik nog van plan om voor het lief te koken. Maar wanneer ik dat ga doen, dat weet ik echt niet.

De paashaas is net langsgeweest opt werk!

Ik beken.

In het lijstje ‘dingen waar ik niet van hou’ moet toch wel het fenomeen slappe pollekes geven vermeld worden.  U kent het wel, van die mensen die een handdruk geven , maar ergens halverwege blijven steken waardoor er van die druk nog maar weinig sprake is. ‘t Voelt wat alsof je opeens een dode vis in je hand hebt ofzo. Want ja, van die slappepollekesgevers hebben meestal ook nog koude en/of klamme handen. Brr.  Hier op ‘t werk lopen er een paar van die mannen rond. Consultants die niet elke dag at the office zijn, en zich dus genoodzaakt voelen elke keer ze er wel zijn hun ronde te maken. Inclusief dode vis in mijn hand. Thanks but no thanks.

Dus, een goede raad voor al wie me ooit eens tegen het lijf zou lopen: geen slappe handjes graag, ik heb het niet zo met dode vis. Geef mij maar een stevige handdruk, nijpt desnoods ne keer goe door, en ik zal u al een pak toffer vinden!