Het lief en ik. Vandaag. 6 Jaar samen. Da’s lang !

En kijk ne keer hoe ‘n schoon* animated hartje ik op die foto geplakt heb. Kitsch ende meligheid alom, want vandaag is dat toegestaan!

* schoon is hier zeer vrij interpreteerbaar. Kuch lelijk kuch.

Morgen gaan het lief en ik met ons beider ouders eten voor ons 5 jaar samen. Dat we ondertussen al 5 jaar en 7 maand samen zijn doet hier volledig niet terzake. Kuch.

Een van mijn beste vriendinnen kan geweldig goed koken. Bovendien doet ze dat er zo makkelijk uitzien dat ik af en toe ook zo’n plotse aanval van kookwoede krijg. Want zo moeilijk kan dat toch niet zijn, quoi?
Terugenkend aan de keer dat ik haar moeiteloos een cake in elkaar zag gooien begon ik op dinsdagavond vol goede moed aan een appelcake. En inderdaad, het ging geweldig vlotjes. Klets boem bang en een klein kwartiertje later stond mijn baksel in de oven.

*Fast forward naar 10 minuten later*
Het lief belt dat hij nog aan het werk is, maar daarna zal langskomen. Vol enthousiasme vertel ik hem het cakeverhaal. Het lief klinkt helemaal verlekkerd, want appelcake en het lief, dat gaat geweldig goed samen.

*Fast forward naar 15 minuten later*
Bovengenoemde vriendin belt. Of ik zin heb om een stapje in de wereld te zetten? Nog steeds vol enthousiasme vertel ik het volledige cakeverhaal, breng haar op de hoogte dat ik niet buiten kan omdat ik op mijn cake moet passen, maar nodig haar uit om een hapje mee te komen eten. De vriendin klinkt helemaal verlekkerd, want appelcake en de vriendin, dat gat geweldig goed samen.

*Fast forward naar 45 minuten later*
De vriendin arriveert. Samen lopen we naar de oven, kijken door het venstertje en knikken beiden goedkeurend.

*Fast forward naar 1u later*
De GSM zegt Ping! als teken dat de cake klaar moet zijn. Enthousiast pak ik de cakeprikker om te checken of alles binnenin wel stevig en gaar is. Zo mogelijk nog enthousiaster prik ik door de goudbruine korst en ontdek ik een vies drabje onder de korst. Klaar? Not so much.

*Fast forward naar 1u15 later*
Het lief komt thuis. Uitgehongerd. Nog niet gegeten wegens te veel zin in appelcake. De cake is nog steeds drabberig.

*Fast forward naar 1u30 later*
Het lief vertrekt naar de frituur, lichtjes teleurgesteld. Ik steek, al een heel pak minder enthousiast nog een keertje  in de cake. Minder drabberig, maar nog steeds nat. De vriendin zegt dat het niet aan mij ligt, maar aan de oven. Want om zo’n dingen te zeggen heb je vriendinnen….

*Fast forward naar 1u45 later*
Het lief arriveert terug thuis, met frietjes.

*Fast forward naar 2u later*
Gefrustreerd ruk ik de cake uit de oven en plant hem neer op tafel. Het lief zegt enthousiast dat de cake er lekker uitziet, want om zo’n dingen te zeggen heb je een lief.

*Fast forward naar 2u05 later*
De vriendin en het lief eten vol goede moed twee grote stukken cake op. De vriendin zegt dat ze haar cake best wel graag een beetje nattig eet, het lief vertelt dat de cake echt wel lekker is. Ik verdenk hen ervan dat ze mij gewoon een plezier willen doen, maar kom tot de ontdekking dat de cake eigenlijk best wel lekker is.

Cake bakken en ik, ‘t heeft nooit goed samengegaan. Ik zal dan ook nooit ofte nooit een goede huisvrouw worden. Volgende keer trek ik wel gewoon een pak koeskes open.

… of hoe ik mij op een gewone zondagnamiddag opeens met een hengel in de hand aan een verlaten vijver bevond.
Het lief is een beetje impulsief soms. Niet dat ik dat erg vind ofzo. Impulsief is goed. Impulsief is fijn zelfs. En soms is impulsief ook een beetje totaal getikt.
Het begon allemaal op een doodgewone zondagochtend. Mijn ouders, het lief en ik bevonden ons rond de ontbijttafel. Om één of andere reden, die me nog steeds niet volledig duidelijk is, kwam het gesprek plots op vijvervissen. Of ons gebrek daaraan. Een vijver, dat hebben we ja, maar vissen? Not so much. Het gesprek kabbelde rustig verder, maar ergens moet er toen bij het lief een licht gaan branden zijn. Nog geen uur nadat hij die ochtend naar huis vertrokken was stond hij terug voor de deur. “We gaan twee hengels kopen”, deelde hij me nog net even mee, voor hij me guerrilla-style in de auto zwierde. Het kan ook zijn dat ik zelf rustig instapte, maar guerrilla style klinkt nu eenmaal veel dramatischer; dus laat ons het er op houden dat ik hardhanding de auto werd ingegooid.
Wat u over mij moet weten is dat ik niet zo impulsief ben aangelegd. Of toch niet als het op het kopen van vishengels aankomt. Bijgevolg kocht het lief alleen een hengel en knikte ik goedkeurend vanaf de zijlijn, zwaar onder de indruk over zoveel kennis van dobbers en haakjes.
Nog geen uur later slopen het lief en ik, wederom guerrilla-style, door de bossen en braamstruiken, op zoek naar die ene visvijver die hij nog kende uit zijn ‘jeugd”, toch wel de volle 10 jaar geleden… We zochten, vonden en visten. Hij ving 28 vissen, ik 2. Ik voelde me even een oermens, voorziend in het voedsel voor het gezin dat ik nog niet heb. 30 Vissen dus. De vijver in onze tuin vertoont weer wat leven. Het lief en ik hebben er weer een tijdsverdrijf bij. En volgende week koop ik ook een hengel.

Vrijdagavond kwam ik nietsvermoedend bij het lief binnengewandeld, die op dat moment nog aan het werk was (het lief werkt van thuisuit). Ik geef u even een klein idee van wat er in die enkele minuten op vrijdagavond in mijn hoofd omging bij het zien van een gebogen, met zijn rug naar mij gekeerd manspersoon.

“Oh kijk, ze hebben precies ne nieuwe aangenomen om te komen werken.”
“Eh, da’s vreemd, die heeft dezelfde pull als het lief”
“Hmm, bij nader inzien heeft die wel helemaal dezelfde lichaamsbouw als het lief”.
“Hmm, het is het lief”.

En toen, out loud:

WADDEFOK IS ER MET UW HAAR GEBEURD!!!!!
*kijkt kritisch naar het lief*
MA EIK!
*kijkt nog een keer kritisch naar het lief*
MEH!

Bleek dat de zus van het lief een beetje té tondeuse happy geweest was die middag en zijn haar niet op 2 centimeter, maar op 2 milimeter afgeschoren had.  Not funny, I tell you. Het arme lief heeft een hele avond mogen aanhoren hoe lelijk ik het wel niet vond… Zo soms, heel soms, kan ik een beetje doordrammen…

Het lief is zelfstandige, en elk jaar rond half april zullen we dat geweten hebben. Dan is het immers grote ‘uitlevering’ van plantjes. Honderden en honderden karren worden op zo’n weekend naar Brico gevoerd. Zowat alle plantjes die je de komende weken bij doe-het-zelf zaak Brico ziet verschijnen komen van bij mijn lief.
Of ik daar trots op ben? Best wel ja, want ‘t is toch niet niets, aan zo’n nationale zaak leveren. Maar langs de andere kant heb ik er ook al vaak op gevloekt. Want zo’n honderden karren planten verzetten, da’s ook echt hard werk. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.  En niet alleen voor hem: vandaag stond ik er ook, en morgen en overmorgen ook nog. Dit weekend dus geen enkele blog meer van mij, want eens ik thuiskom de volgede dagen zit er alleen nog bad en bed in voor mij. En dat bed, da’s waar ik nu ook naartoe ga.

Ik heb een klein vermoeden dat ik niet zo’n romanticus ben. In mijn vroege tienerjaren kon ik met vriendinnen uren zwijmelen over de gewéldigheid van serenades aan het balkon en ellelange liefdesbrieven. Nu loopt er al een kleine rilling over mijn rug wanneer ik daaraan terugdenk. Oude liefdesbrieven die ik ontvangen heb lees ik opzettelijk niet terug, omdat ik het toch wel een klein beetje gênant vind, niet voor mij, maar voor de kerel die ze ooit geschreven heeft. Kotsneigingen krijg ik al helemaal wanneer ik van die publieke huwelijksaanzoeken op TV zie… Moest het lief mij zoiets lappen, ik zei gegarandeerd nee, hoe graag ik hem ook zie.
Ik ben het type meisje dat vraagt ‘om het licht ne keer aan toe doen’ omdat ik mijn eten niet in mijn bord zie liggen bij alleen maar kaarslicht. Uitgelachen dat ze mij daar al voor hebben ….

Maar voor iedereen me hier voor manwijf, beenhouwer en andere onromantische termen begint uit te maken: er zijn wel degelijk dingen die ik weet te appreciëren. Kleine dingen. Het lief dat mij gisteren met de afwas bleef helpen, hoewel ik hem meermaals gezegd had dat hij gerust al een dvd kon gaan huren bijvoorbeeld. Of het vertederde lachje dat ik zondag op zijn gezicht zag verschijnen toen hij naar oude foto’s van yours truly aan ‘t kijken was. Ik? Onromantisch? Nee, gewoon rap content…

Na een weekend, of enig ander tijdstip waarop ik het lief een lange tijd gezien heb, durf ik mijn lezers al eens te verblijden (of vervelen) met een uitreksel uit een gesprek tussen mij en mijn mannelijk exemplaar. Vandaag op het menu: “Hoe mijn lief na 5 jaar eindelijk het énige juiste antwoord vond”. Here we go:

Het lief: Hmm, eigenlijk doet mijn rug wreed zeer…
Ik: Oei, hoekomtet?
Het lief: Uw bed jong, da’s ni te doen…
Ik: Jama, ‘t is toch wreed zacht enal…
Het lief: Ewel, ‘t is da juist, ik heb een harde matras nodig, of ik doe geen oog dicht…
Ik: Ma, waarom blijft ge dan eigenlijk altijd bij mij slapen zot?
Het lief:(bloedserieus may I add) Om bij u te zijn natuurlijk

And that, my friends, is het enige juiste antwoord. Rugpijn en zware slapeloosheid verdwijnen in het niets bij mijn lieftallige gezelschap, zo hoor ik het graag :p.

Snel een postje met een foto… De bloemetjes waarmee het lief gisteren voor de deur stond ! Mooimooi

Zo, het is weer 14 februari. Vroeger vond ik het een ramp om geen date te hebben met Valentijn. Of geen cadeautjes te krijgen. Stel u voor! Na enkele eenzame dateloze (en bijgevolg doodongelukkige) jaren besloten ik en mijn toenmalige beste vriendin Liesbeth elkaar dan maar Valentijnscadeautjes te geven, om de pijn een beetje te verzachten. Zelfs als één van ons beiden toevallig een lief had op 14 februari kochten we nog iets voor elkaar. Jaja, wij zagen elkaar graag.

Nu, ettelijke jaren later, waarvan al vijf met dezelfde vent aan mijn  zijde,  staat of valt mijn wereld niet langer met Valentijn. Ik ga hier niet beginnen zeggen dat ik Valentijn een commercieel opgeklopt gedoe vind, want eerlijkgezegd vind ik het geweldig plezant om een pakje te krijgen van mijn lief op 14 februari. Maar moest dat niet het geval zijn dit jaar, spijtig, maar niet het einde van de wereld. Wat ik eigenlijk veel spijtiger vind is dat ik bovengenoemde vroegere beste vriendin al in geen jaren meer gezien heb. Ik hoop dat zij een fijne Valentijn heeft dit jaar … met veel pakjes enzo…