Fototoestel Dilemma

Een tijdje geleden liet ik , mijn klunzige zelf zijnde, mijn fototoestel vallen. Geen probleem, ware het niet dat er nu een geweldige bluts in het toestel zit en alle foto’s er een beetje korrelig uitzien sindsdien (zie ook het voorbeeld van de living in ons nieuwe huis hieronder).

Nu wil het toeval dat ik binnen anderhalve maand mijn verjaardag vier. Aangezien ik nooit inspiratie heb voor het vragen van een geweldig cadeau komt een kapot fototoestel eigenlijk geweldig goed uit. Probleem 1 van de baan dus, maar meteen dient zich een volgende probleem aan… Welk fototoestel?

Optie 1, NIKON Coolpix S220:


Dit handige kleine ding, makkelijk op te bergen, ongeveer dezelfde als degene die ik nu heb, alleen in het roze (omg! the excitement is almost killing me). Neemt bijzonder goede foto’s maar is (zoals ik nu uit ervaring weet) niet blutsbestendig.
Voordelen: klein, makkelijk op te bergen, relatief goedkoop (+/- € 130), roze.
Nadelen: het is geen spiegelreflex, dus vrij beperkte mogelijkheden en neemt naar mijn mening minder mooie fotos.

Optie 2, NIKON D3000:


Deze geweldige spiegelreflex. Normaalgezien zou ik niet twijfelen en gewoon voor dit exemplaar gaan, ware het niet dat mijn papa ongeveer dezelfde heeft. Enkele jaren geleden, toen ik nog een ijverige studente was, kochten mijn ouders deze zodat ik hem voor mijn studies kon gebruiken. Omdat mijn papa ook een ijverige vrijetijdsfotograaf is was dit geen zotte aankoop, want we konden hem immers met z’n tweeën gebruiken. Enkele weken geleden ben ik echter verhuisd, en het fototoestel is bij de mama en de papa gebleven, waar het volgens mij thuishoort. Nu kan ik echter op elk moment mijn hebberige handjes rond het toestel slaan als ik het wil lenen, maar toch blijft het ergens wel kriebelen om er zelf eentje te hebben.
Voordelen: spiegelreflex, ik weet hoe hij werkt en dat hij prachtige foto’s neemt, goede kwaliteit, ik kan extra lenzen steeds lenen van de papa.
Nadelen: de prijs (+/- € 430, op te lossen door een deel van het geld voor m’n verjaardag te vragen en de rest zelf bij te leggen), ik kan hem niet overal ‘in mijn sjakos’ meenemen.

Zodus, wat zouden jullie doen? Welk fototoestel zouden jullie vragen? Help!

Bye Bye 2009…

Als u wil weten wat ik dit jaar níet deed, kijk dan even naar de  eerste 6 punten van mijn goede voornemens voor het voorbije jaar.
Wil  u weten wat ik dan wél deed? Voornamelijk geld uitgeven en niet bloggen eigenlijk.

Waar de centjes in 2009 naar verdwenen:

- Eerst was er de moeizame zoektocht naar een Iphone.
- Toen volgde de nog moeizamere zoektocht naar een auto. (die ik uiteindelijk gevonden heb, met dank aan de vriendelijke mensen van de Seat garage in Mechelen, die wél graag auto’s verkopen).

- En uiteindelijk volgde de eigenlijk  niet zo moeizame zoektocht naar een huis.

Verder…
- Frituurde ik mijn haar door van lichtblond naar donkerbruin en terug te gaan.
-Gingen we op zoek naar onze valiezen.
- Besloot vriendin Lies te trouwen en mocht ik mee gaan wedding dress shoppen.
- Begon ik met een nieuw project.
- Had ik niet veel tijd meer over voor andere dingen dan reizen en werken.

Het is hier weer stil

Het is hier weer een hele tijd geweldig stil geweest, maar ik heb een reden. Eerst en vooral zat ik een week hier met het lief en een stel vrienden.

Om vervolgens er meteen hier in te vliegen.


Binnenkort ben ik terug, als ik iets interessanter te vertellen heb dan :
1. Een hele tirade over de tamheid van de mannen van den Hubo
2. De voordelen van Rockwool
3. Een verhaal over het gigantische aantal stopcontacten en lichtschakelaars in ons huis, en de zo mogelijk nog meer gigantische kost om deze allemaal te vervangen.
4. Een plafond verven, tips & tricks voor beginners.

Protected: Bitchblog – don’t even bother asking for the PW

This post is password protected. To view it please enter your password below:


Morgen is t-day!

Morgen is het zover, dan trek ik samen met Lies en mama-Lies naar Antwerpen om daar mijn eerste taak als bruidsmeisje to-be te vervullen. Morgen is het t-day: trouwjurkenpasdag. Ik moet toegeven dat ik er zelf een beetje zenuwachtig van word… Zou het een fijne winkel zijn? Barst mama-Lies spontaan in tranen uit bij het zien van haar dochter in trouwjurk? Vindt Lies morgen al dé jurk? Hoe zou het zitten met die ene prachtige jurk die ze al op het oog had? Allemaal ongetwijfeld zéér belangrijke vragen, maar dé vraag van de dag blijft toch: will or won’t she turn into a Bridezilla tomorrow? Ik hou u op de hoogte!

Kitteh Jeans

Ik ben niet extreem creatief als het op kleren pimpen aankomt, maar toen ik per ongeluk mijn lievelingsjeans kapot maakte vond ik toch dat er dringend iets moest gebeuren.  En daarom deed ik het volgende.

Stap 1. Men neme de kapotte jeans, we brengen hem naar de moemoe en laten haar de eerste hulp toedienen. Hier in de vorm van een lapje over de winkelhaak.

Stap 2: Surf naar ebay en zoek  daar eindeloos naar opstrijkfiguurtjes.
Stap 3: Wacht enkele weken tot de figuurtjes hun weg vanuit Korea naar de brievenbus gevonden hebben.
Stap 4: Neem de jeans, de figuurtjes en een strijkijzer ter hand en strijken maar.
Stap 5: I present you: Kitteh Jeans!

Comic Sans

Ik herinner mij nog heel goed één van m’n eerste lessen webdesign op de hogeschool. ‘Comic Sans is een vies vuil lettertypke’ werd er mij daar verteld, en ook nog iets in de aard van ‘en zie dat ik ‘t jullie nooit meer zie gebruiken of ge bent gegarandeerd gebuisd’.  Nu kom, misschien werd het toen niet zo cru verwoord, maar de onderliggende boodschap was toch dezelfde.
‘Ah ja, inderdaad’ dacht ik toen, en ik ging verder met mijn leven zonder Comic Sans nog een blik waardig te gunnen. Toen ik daarnet op twitter een tweet las over Comic Sans dacht ik dan ook meteen ‘Hierzie, nog iemand die over die vieze vuile Comic Sans geleerd heeft’.

Even later echter, tijdens mijn autorit naar huis, bedacht ik dat ik eigenlijk absoluut geen concrete reden heb om zo’n hekel te hebben aan Comic Sans. Inderdaad, enkele jaren geleden heeft er mij iemand verteld dat Comic Sans het vies ouw peke is van de lettertypes en ik heb dat zomaar aangenomen toen. Maar waarom? Wie heeft er ooit de regel bedacht dat alle webdesigners een collectieve hekel moeten hebben aan Comic Sans? Wat heeft Comic Sans ooit iemand misdaan? Comic Sans heeft ook zijn charmes! Comic Sans is gezellig en rond en verdient het helemaal niet om het kneusje te zijn van de lettertypes. Er zijn véél lelijkere lettertypes, die lang niet zo hard geviseerd worden… denk maar aan een Papyrus of een Matisse. En heeft er iemand mij ooit gezegd dat ik die moet haten? I think not!

Bij deze roep ik op tot minder discrimanatie en meer appreciatie ten opzichte van de Comic Sans. Want zelfs al is het een overgebruikt lettertype en een beetje een vies oud peke, dan nog heeft het zulke behandeling niet verdiend!

Voor als u een keer niet weet wat doen met uw geld…


Er zijn twee dingen op deze wereld waar u mij altijd, maar dan ook àltijd een plezier mee kan doen, en dat zijn GSM’s en Hello Kitty spullen. En wat zag ik nu daarstraks op een gigantische affiche naast de weg? Juist ja, de Hello Kitty GSM. Score!
Moest ik mij enkele maanden geleden geen superfantastische en vooral geweldig dure Iphone cadeau gedaan hebben, dan stond ik op dit eigenste moment (of toch op een moment waarop GSM-winkels normaal gezien open zijn, ik gok dat 11u ’s nachts niet tot die categorie hoort) in de dichtstbijzijnde zaak waar ze die spullen verkopen.
Ik zou zelfs overwogen hebben om eens zot te doen en hem toch als extra GSM te kopen, moest het kopen van pakweg een huis geen kleine financiële aderlating geweest zijn…
Maar dus, als u een keer niet weet wat te doen met uw geld, of als u plots de onweerstaanbare drang voelt om een ander gelukkig te maken… de  Samsung E2210 kost 69 euro en de Samsung S5230 kost 174 euro. Beiden zijn te koop bij onder andere Pixmania, ‘t is maar dat u ‘t weet.

Thank you, come again

Daarstraks stopten het lief en ik even aan de nachtwinkel voor enkele flessen drank. Cola en Sprite Zero that is, voor de sick minds die dachten dat wij enkele flessen wisky en vodka gingen inslagen. We are not that kind of people, … seriously.

De nachtwinkel in het nederige boerengat waar ik woon wordt uitgebaat door een pakistaan. Type Apu van The Simpsons, maar norser. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik na het afrekenen een grote glimlach en ‘Thank you, come again’ te horen kreeg. Helemaal in de wolken stapte ik de auto van het vriendje in en vertelde ik in geuren en kleuren hoe ik een 24-hour shop pakistaan eindelijk eens met een grote glimlach ‘Thank you, come again’ horen zeggen had.

En toen keek ik naar beneden en zag ik waaraan ik de vriendelijke glimlach te danken had. Thank you, I will come again, maar de volgende keer met het cruciale knoopje van mijn blouse dicht.

Het is bijna herfst!

Het is bijna herfst en ik ben blij. Want herfst betekent dat het tijd is voor